Οι δυσμενείς οιωνοί και η ανάγκη εθνικής ομοψυχίας

Τις τελευταίες ημέρες προκύπτουν ειδήσεις που μάλλον σκιαγραφούν μία περίοδο κρίσιμη για την Ελλάδα γενικότερα και όχι μόνο με τη στενή έννοια του κράτους. Οι πιο σημαντικές εξελίξεις είναι οι εξής:

1. Οι πιστωτές μας, όπως εκπροσωπούνται από την «τρόικα» απαιτούν:

- Μείωση του ευρύτερου δημόσιου τομέα κατά 30% και κλείσιμο των ζημιογόνων ΔΕΚΟ.
- Κατάργηση των επικουρικών συντάξεων/ταμείων και νομικό πλαίσιο για την υπερίσχυση των διμερών συμβάσεων εργασίας έναντι των συλλογικών
- Άνοιγμα όλων των κλειστών επαγγελμάτων.
- Αύξηση των φορολογικών εσόδων και μείωση των κρατικών επιχορηγήσεων στο σύστημα υγείας στην παιδεία και στους ασφαλιστικούς φορείς.

2. Τα στοιχεία για το έλλειμμα και το δημόσιο χρέος του 2009 και οι προβλέψεις για την εξέλιξή τους τα επόμενα χρόνια καθιστούν πολύ πιθανό το ενδεχόμενο της αναδιάρθρωσης του χρέους. Μάλιστα, στην Ε.Ε. γίνονται διαβουλεύσεις για τον τρόπο που θα μπορούν να γίνουν οι αναδιαρθρώσεις χρέους και οι επιπτώσεις για τα κράτη – μέλη. Πιο συγκεκριμένα:

- Η Γερμανία προτίθεται να προτείνει ότι από το 2013 η αναδιάρθρωση του χρέους θα επιφέρει «προαιρετική» απεμπόληση ψήφου για το κράτος – μέλος και έλεγχο της περιουσίας του από τα όργανα της Ε.Ε.
- Ο υπουργός οικονομικών της Αυστρίας δήλωσε ότι η Ελλάδα δεν έχει πράξει τα υπεσχημένα στο μνημόνιο και συνεπώς εγείρει θέμα εκταμίευσης της επόμενης δόσης από το μηχανισμό στήριξης. Επίσης, η Σλοβακία δεν συμμετέχει στον μηχανισμό στήριξης.
- Οι αγορές ήδη προεξοφλούν αναδιάρθρωση του χρέους σύμφωνα με τα επίπεδα στο επιτοκιακό περιθώριο (spreads) των ελληνικών ομολόγων και στα CDS (credit default swaps – ασφάλεια έναντι ενδεχομένου πτώχευσης της χώρας).
- Το μίγμα οικονομικής πολιτικής που έχει επιβληθεί φαίνεται ότι δεν αποδίδει, καθώς βαθαίνει την ύφεση, δεν έχει αναπτυξιακή δυναμική και δεν ενισχύει το βασικό παράγοντα οικονομικής επιβίωσης, την ανταγωνιστικότητα. Η κάμψη των τιμών που επιχειρείται, δεν αποτελεί τον ουσιαστικό παράγοντα για μία ανταγωνιστική οικονομία του δυτικού κόσμου. Εξάλλου, τα επίπεδα τιμών στις αναδυόμενες χώρες είναι ανέφικτα και αφορούν κοινωνίες με προβλήματα ανέχειας, αυξημένης θνησιμότητας και ατομικών ελευθεριών.
- Το έλλειμμα του 2009 υπολογίζεται ότι αποτελεί το 15,4% του ΑΕΠ και το αντίστοιχο δημόσιο χρέος 126,8%
- Το ελληνικό κράτος καλείται σύμφωνα με τις υπάρχουσες δανειακές συμβάσεις να καταβάλλει 35,3 δις το 2011, 40,5 δις το 2012, 40,3 δις το 2013, 69,2 δις το 2014 και 75,7 δις το 2015.
- Οι τόκοι αποπληρωμής του χρέους σύμφωνα με τις υπάρχουσες δανειακές συμβάσεις ανέρχονται στο 5,6% του ΑΕΠ το 2010, 6,6% το 2011, 7,5% το 2012, 8,1% το 2013 8,2% το 2014

3. Στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής παρατηρείται αυξημένη πίεση για την «επίλυση» ζητημάτων που αφορούν την Ελλάδα:

- Η πρόσφατη «επίθεση φιλίας» από την κυβέρνηση της Τουρκίας, εμπλέκει θέματα  συνεκμετάλλευσης του Αιγαίου, «επίλυσης» του κυπριακού ζητήματος, ενώ παράλληλα το προξενείο της Τουρκίας καλλιεργεί τουρκική συνείδηση στους μουσουλμανικούς πληθυσμούς της Θράκης
- Ο αγωγός Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολης ουσιαστικά έχει σταματήσει, μετά και την αποχώρηση της Βουλγαρίας δια στόματος του πρωθυπουργού της από το συγκεκριμένο έργο.
- Στο θέμα της ονομασίας των Σκοπίων, ασκούνται έντονες πιέσεις από ισχυρές δυνάμεις για αποδοχή του τίτλου «Δημοκρατία της Μακεδονίας του Βαρδάρη»
- Στο εσωτερικό της Ε.Ε. προωθείται η δημιουργία χωρών – μελών διαφορετικών ταχυτήτων, έτσι ώστε τα ισχυρά κράτη να «απαλλαγούν» από τα αδύναμα.

4. Στην εσωτερική πολιτική σκηνή, οι πρόσφατες εκλογές για την αυτοδιοίκηση κατέδειξαν τα εξής:

- Σε απολύτως βασικά ζητήματα της χώρας, όπως η λειτουργία του κράτους, η εξωτερική πολιτική και το είδος της οικονομίας που σκοπεύεται δεν υφίστανται συναινέσεις μεταξύ των κύριων κομμάτων
- Περίπου το 50% το εκλογέων δεν επιλέγει να ψηφίσει, καταδεικνύοντας ότι δεν υφίσταται λαϊκή στήριξη και συνεπώς ισχυρή κοινωνική νομιμοποίηση στις πολιτικές που προτείνουν τα κόμματα
- Τα Κ.Κ.Ε. το οποίο είναι αντίθετο με τη συμμετοχή της Ελλάδας στην Ε.Ε και στην οικονομία της αγοράς αύξησε σημαντικά την εκλογική του απήχηση, υποδηλώνοντας ότι ένας αυξανόμενος αριθμός πολιτών δεν εμπιστεύεται τη στρατηγική κατεύθυνση της χώρας κατά τα τελευταία 35 τουλάχιστον χρόνια

Τα παραπάνω δεδομένα σημαίνουν ότι η Ελλάδα είναι οικονομικά ανίσχυρη, περίπου έρμαιο των πιστωτών της και των δανειακών συμβάσεων (μνημόνιο) που έχει υπογράψει. Επίσης, η παροχή πιστώσεων για να εξυπηρετηθούν οι κύριες υποχρεώσεις του ελληνικού κράτους (μισθοί, συντάξεις, τοκοχρεολύσια, λειτουργία νοσοκομείων, σχολείων κλπ) εξαρτάται από τους πιστωτές μας. Παράλληλα, την ίδια στιγμή το ελληνικό πολιτικό σύστημα δεν παρουσιάζεται ούτε στο ελάχιστο ενωμένο, όταν μάλιστα διακυβεύονται πολλά στα θέματα εξωτερικής πολιτικής και εθνικής κυριαρχίας.

Η κάμψη του βιοτικού επιπέδου των Ελλήνων και οι πιέσεις που θα ασκηθούν από το εξωτερικό, καθιστούν απαραίτητη την εθνική ομοψυχία σε όλα τα στρώματα της ελληνικής κοινωνίας. Εθνικός στόχος πλέον καθίσταται η επιβίωση της Ελλάδας, ως μίας χώρας που θα έχει ανεξάρτητη φωνή και παρουσία στο παγκόσμιο χάρτη και θα δημιουργεί τις προϋποθέσεις για την βελτίωση των όρων ζωής μετά από μερικά χρόνια.

Συνεπώς, απαιτείται ένα νέο είδους κοινωνικό συμβόλαιο και συστράτευση σε αυτό τον εθνικό στόχο. Κόμματα, συντεχνίες, πρόσωπα που έρχονται σε αντίθεση με αυτό το στόχο θα πρέπει η κοινωνία να τα θέτει στο περιθώριο. Η υπάρχουσα πολιτική δομή (κόμματα, ΜΜΕ,συνδικαλισμός) δεν εκπροσωπεί επαρκώς τηςν ελληνική κοινωνία, πράγμα που αποδεικνύεται από την αποχή στις αυτοδιοικητικές εκλογές και στην ελάχιστη εμπιστοσύνη που δείχνουν οι πολίτες σε θεσμούς όπως ο Τύπος και ο συνδικαλισμός.

Για την επίτευξη της εθνικής ομοψυχίας χρειάζεται ένας νέος πολιτικό Λόγος, όπου θα προτάσει το δημόσιο συμφέρον υπεράνω όλων των άλλων (ατομικό, συντεχνιακό). Όταν αυτό φανεί στην πράξη και επικρατήσουν η δικαιοσύνη και η ισονομία, τότε μόνο οι πολίτες θα δεχθούν τις θυσίες που χρειάζονται για την αποτροπή της υποδούλωσης.

Οι "άθλιοι" κατά Β. Ουγκώ εργαζόμενοι στο Δημόσιο

Μία ακόμα επίπτωση της κυριαρχίας του "κρατικισμού" στην ελληνική κοινωνία και στην οικονομία είναι οι μισθοί "πείνας" των 700 ευρώ, οι δήθεν απασχολούμενοι - συμβασιούχοι του δημοσίου.
Η γεννεσιουργός αιτία παραμένει η ίδια και για αυτή τη δυσπλασία, όπως και για τη χαμηλή ανταγωνιστικότητα, την κλειστή αγορά εργασίας, τη διαφθορά, τις χαμηλές επιπέδου δημόσιες υπηρεσίες, το δημοσιονομικό έλλειμμα, το χρέος. Δεν είναι άλλη από το υδροκέφαλο κρατικό τέρας που θρέφεται από και θρέφει τα κόμματα εξουσίας επί δεκαετίες.

Η κατοχή και διατήρηση της εξουσίας από αυτά τα πολιτικά κόμματα ενάντια στο δημόσιο συμφέρον προϋποθέτει τη δημιουργία και τη διατήρηση ενός μεγάλου κομματικού στρατού που μπορεί να αποτελείται σωρευτικά από:

εκατοντάδες χιλιάδες αργόμισθους υπαλλήλους-ψηφοφόρους των 700 - 1200 Ευρώ

ακαμάτες αγρότες που επιβιώνουν από τις επιδοτήσεις επί ΄20-30 χρόνια

συνδικαλιστές -εκπροσώπους συντεχνιών - κομματικά στελέχη

κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες - κομματικούς σπόνσορες

διαπλεκόμενα media που ανήκουν σε επιχειρηματικούς ομίλους - προμηθευτές του Δημοσίου

οικογένειες με κληρονομικό δικαίωμα στα δημόσια αξιώματα

Αυτό το ληστρικό συνοθύλευμα έχει κυριαρχήσει πολιτικά στην ελληνική κοινωνία και όσο οι πόροι από την Ε.Ε. έρρεαν τόσο αυτά τα παράσιτα (συμπεριλαμβανομένης και της φαύλης ΓΣΕΕ) είχαν αίμα να πιουν από το σώμα της Ελλάδας. Τώρα που οι πόροι εκλείπουν ζητούν να πιουν και τις τελευταίες σταγόνες...

Ίσως αυτή να είναι η αρχή του τέλους αυτής της φάσης και των παρασίτων και η απαρχή μίας άλλης πιο αξιοκρατικής πιο δημοκρατικής για την ελληνική κοινωνία. Πάντα αισιόδοξος;

Γενικό σχόλιο στη δημόσια διαβούλευση για το φορολογικό σύστημα

Το φορολογικό σύστημα εκτός από μοχλό αναδιανομής του εισοδήματος και εργαλείο άμβλυνσης των ανισοτήτων, αποτελεί και βασικό παράγοντα που υποστηρίζει ή δυσχεραίνει την οικονομική ανάπτυξη και την απασχόληση.

Παρά την άμεση αναγκαιότητα για εξεύρεση χρημάτων, η πρόσθετη άκριτη φορολόγηση των μεσαίων εισοδημάτων και των επιχειρήσεων (μέσω άμεσης και έμμεσης φορολογίας) ενέχει τον κίνδυνο να ναρκοθετηθεί η αναπτυξιακή δυναμική της ελληνικής οικονομίας για μεγάλο χρονικό διάστημα. Αυτός ο κίνδυνος είναι διττός:

1. Η πρόσθετη φορολόγηση της επιχειρηματικότητας (επιπλέον φορολόγηση μερισμάτων μέσω ένταξής τους στους συντελεστές φορολογίας φυσικών προσώπων, αύξηση συντελεστών φορολογίας επιχειρήσεων, έκτακτη εισφορά) σε συνδυασμό με τις δαπάνες για την αντιμετώπιση του διεφθαρμένου κρατικού μηχανισμού ενδέχεται να κάνουν την Ελλάδα ακόμα πιο εχθρική προς τις άμεσες ιδιωτικές επενδύσεις. Ο κίνδυνος είναι μεγαλύτερος δεδομένης της ευνοϊκής φορολογικής πολιτικής γειτονικών κρατών, τα οποία έχουν πλέον σταθεροποιήσει σε μεγάλο βαθμό το νόμισμά τους και βρίσκονται σε τροχιά ένταξης στην Ε.Ε και στην Ο.Ν.Ε. Η προσέλκυση επενδύσεων είναι αναγκαία συνθήκη οικονομικής ισορροπίας και καλού επιπέδου απασχόλησης. Η Ελλάδα δεν αντέχει άλλο την επενδυτική αιμοραγία προς το εξωτερικό

2. Η απώλεια εισοδήματος στη μεσαία τάξη, για τη χρηματοδότηση των ελλειμμάτων που παράγει το αναποτελεσματικό - σπάταλο κράτος στην ουσία προκαλεί υποκατάσταση του ιδιωτικού τομέα από το Δημόσιο, πράγμα που όπως γνωρίζετε μειώνει την κεφαλαιακή βάση για τη διενέργεια επενδύσεων. Συνεπώς, η επιπλέον φορολόγηση στις πιο παραγωγικές τάξεις της ελληνικής οικονομίας είναι πιθανό να δημιουργήσει έλλειμμα επενδύσεων και συνεπώς ανάπτυξης, θέσεων απασχόλησης και μείωση βιοτικού επιπέδου.

Επιπλέον, η χρήση αυτών των ζωτικών πόρων της οικονομίας, κατευθύνεται στην χοάνη των υπέρογκων και χωρίς ανταποδοτικότητα δαπανών του υπερμεγέθους, αναποτελεσματικού και διεφθαρμένου δημόσιου τομέα.
Επίσης μην αυταπατάσθε ότι η πρόσθετη φορολόγηση δεν θα βαρύνει κυρίως τους συνεπείς-τίμιους φορολογούμενους, που είναι σε θέση να παράγουν και να δημιουργούν πλούτο γενικότερα. Μην υποτιμάτε το ενδεχόμενο η πρόσθετη φορολογική επιβάρυνση να μεταστρέψει μεγάλο μέρος αυτού του πληθυσμού σε μη συνεπείς φορολογούμενους και μη παραγωγικές μονάδες.

Μαζί με τα νέα φορολογικά μέτρα μειώστε δραστικά τις δαπάνες της δημόσιας διοίκησης (μισθοί, λειτουργικά κόστη, επιδοτήσεις σε απίθανους κρατικούς οργανισμού) και κυρίως θεσπίστε νόμους και κίνητρα (φορολογικά και άλλα) για τη διενέργεια επενδύσεων και προστατεύστε την επιχειρηματικότητα.
Ειδάλλως, τα έσοδα που θα προσπορίσετε θα είναι βραχύβια και η ελληνική οικονομία θα γίνει ακόμα πιο προβληματική.

Ευελπιστώ ότι τελικά η κοινή λογική θα πρυτανεύσει και τελικά δεν θα πραγματοποιηθεί το κυνήγι εις βάρος του παραγωγικού Έλληνα

Το δημόσιο χρέος και το κράτος πρόνοιας

Η βαθιά οικονομική κρίση που έχει ξεσπάσει σε όλο τον πλανήτη, φέρνει αντιμέτωπη την Ελλάδα με ένα από τους μεγαλύτερους κινδύνους που αντιμετωπίζει εδώ και 30 χρόνια: το υψηλό δημόσιο χρέος.

Η είσοδος της Ελλάδας στην ευρωπαϊκή Οικονομική Νομισματική Ένωση (ΟΝΕ), δηλαδή η καθιέρωση του Ευρώ και η ευνοϊκή παγκόσμια οικονομική συγκυρία έως τα μέσα του 2008, διευκόλυναν τη χρηματοδότηση του δημόσιου ελλείμματος τόσο σε όρους προσέλκυσης κεφαλαίων, όσο και στη μείωση του ζητούμενου επιτοκίου από τους δανειστές. Ωστόσο, αυτή η ευνοϊκή εξέλιξη λειτούργησε ως παραπέτασμα καπνού στο πραγματικό πρόβλημα, το οποίο είναι η διαιώνιση του δημοσίου ελλείμματος, παρά τις δεσμεύσεις της χώρας προς την Ε.Ε. και κυρίως παρά το συμφέρον της χώρας και των πολιτών της. Μάλιστα, η παραχάραξη των δημόσιων οικονομικών με τις μεθόδους της «δημιουργικής λογιστικής», προκειμένου να αποκρυφτεί το πραγματικό δημόσιο έλλειμμα, είναι χαρακτηριστική για το γεγονός ότι η καταπολέμηση του δεν ήταν ποτέ κύρια και ειλικρινής πολιτική προτεραιότητα.

Με βάση τις εκτιμήσεις του ίδιου του ελληνικού κράτους το 2009 η Ελλάδα θα πρέπει να καταβάλλει περίπου €12δις, μόνο για να καλύψει του τόκους των δανείων της. Το ποσό αυτό αντιστοιχεί περίπου στο 5% του ΑΕΠ (δηλαδή όλων των παραγόμενων αγαθών και υπηρεσιών της ελληνικής οικονομίας σε 1 έτος), ή αλλιώς είναι περίπου ίσο με όλα τα έσοδα που εισπράττει το κράτος από το φόρο εισοδήματος φυσικών προσώπων!

Είναι προφανές, ότι αυτό το δημόσιο χρέος υπονομεύει τα θεμέλια της ελληνικής οικονομίας, στερώντας πολύτιμους πόρους για την ανάπτυξη και τις δράσεις κατανομής του παραγόμενου πλούτου σε πιο πλατιά στρώματα της κοινωνίας. Το υψηλό δημόσιο χρέος αποτελεί με άλλα λόγια, βασικό ανασχετικό παράγοντα για τη βελτίωση και την πρόοδο των όρων διαβίωσης των κατοίκων της Ελλάδας και όχι μόνο σε όρους αύξησης του εισοδήματος, αλλά κυρίως σε όρους διατήρησης και αποτελεσματικότητας του κράτους πρόνοιας, όπως αυτό εκφράζεται (ή θα έπρεπε να εκφράζεται) από την αναδιανομή των εσόδων του κράτους μέσω δημόσιων αγαθών (εκπαίδευση, υγεία, ασφάλιση, αστυνόμευση, έργα υποδομής κλπ).

Το χειρότερο όμως δεν είναι ότι η Ελλάδα απλά χρωστά σε δάνεια, πράγμα που περιορίζει τις αναπτυξιακές της δυνατότητες, αλλά και τις πρωτοβουλίες για ενίσχυση του κοινωνικού κράτους. Το χειρότερο είναι ότι αυτά τα δάνεια σε πολύ μεγάλο βαθμό έχουν σπαταληθεί και ακόμα σπαταλούνται για τη συντήρηση ενός κράτους – τέρατος και των παρασίτων του και όχι στη χρηματοδότηση – ενίσχυση παραγωγικών δομών, που επιστρέφουν (με το παραπάνω) τα δανεικά και δημιουργούν διατηρήσιμη ανάπτυξη. Δηλαδή, το δημόσιο χρέος οφείλεται σε δάνεια που προορίστηκαν και ακόμα προορίζονται για την επιβίωση αντιπαραγωγικών – παρασιτικών μηχανισμών εις βάρος του συνόλου της κοινωνίας και του μέλλοντος της, χωρίς να υπάρχει προσδοκία αποπληρωμής του από την αυξημένη οικονομική δραστηριότητα.

Στο όνομα μίας κακώς εννοούμενης «κοινωνικής πολιτικής» ένα φαύλο σύστημα δημόσιων υπηρεσιών, οργανισμών και επιχειρήσεων απομυζεί την ελληνική οικονομία και είναι υπεύθυνο για τη δημιουργία ενός δημόσιου χρέους που στερεί από άλλες δημιουργικές δυνάμεις την αναγκαία χρηματοδότηση. Μάλιστα, αυτό το φαύλο σύστημα δεν επιτελεί το ρόλο που υποτίθεται ότι έχει, να παρέχει δημόσια αγαθά στην κοινωνία, όπως η παιδεία, η υγεία, η ασφάλεια κλπ σε ένα υψηλό επίπεδο. Το πρόβλημα δεν έγκειται στην ύπαρξη αυτών των μηχανισμών, αλλά στη λειτουργία τους. Το πρόβλημα δεν είναι π.χ. η αρχή της δημόσιας παιδείας ή της υγείας αλλά το πώς εφαρμόζονται αυτές από ένα σύστημα εξουσίας που εκμεταλλεύεται αυτές τις ιδέες για να παρασιτεί σε βάρος του συνόλου της κοινωνίας.

Είναι χαρακτηριστικές περιπτώσεις κρατικών οργανισμών που χωρίς ουσιαστικό αντικείμενο και έργο χρηματοδοτούνται αφειδώς για 10ετίες τώρα. Ένα παράδειγμα αποτελεί ο κρατικός οργανισμός (Οργανισμός Ανασυγκρότησης Επιχειρήσεων) που κοινωνικοποιούσε επιχειρήσεις κατά τη 10ετία του 80. Ενώ οι εταιρίες που κρατικοποίησε, στο όνομα της προστασίας των θέσεων εργασίας, κόστισαν περίπου 500 δις δραχμές το τελικό του κόστος έφθασε περίπου στα 2 τρις δραχμές. Πολλές από αυτές τις επιχειρήσεις τελικά κατέρρευσαν, χρεώνοντας την κοινωνία με τεράστια χρέη και μαρασμό άλλων ομοειδών επιχειρήσεων που δεν είχαν την «προστασία» του κράτους. Το αποτέλεσμα ήταν η κατασπατάληση απαραίτητων πόρων για την πραγματική ανάπτυξη της οικονομίας, σε κρατικές επιχειρήσεις από τις οποίες πλούτισαν και έκαναν καριέρες κομματικά στελέχη και επιχειρηματίες άρπαγες. Επίσης χαρακτηριστικές περιπτώσεις της παρασιτικής λειτουργίας πολλών κρατικών μορφωμάτων στην Ελλάδα είναι ο ΟΣΕ και τα νοσοκομεία. Ενώ το κόστος λειτουργίας τους, που κυρίως χρηματοδοτείται με κρατικό δανεισμό, ως προς τις παροχές τους είναι από τα υψηλότερα σε ευρωπαϊκό επίπεδο έχουμε ένα απαρχαιωμένο σιδηροδρομικό δίκτυο και προβληματικές υπηρεσίες υγείας. Δηλαδή αντί το κόστος που καταβάλλει το κράτος, δηλαδή οι πολίτες, να μεταφράζεται σε υπηρεσίες προς το κοινωνικό σύνολο, σπαταλάται σε ένα διεφθαρμένο και αναποτελεσματικό γραφειοκρατικό μηχανισμό.

Συνεπώς, η λύση για τη μείωση του δημόσιου χρέους και την εξυγίανση των δημοσίων οικονομικών δεν αφορά τον περιορισμό του κοινωνικού κράτους, αλλά την αποδοτικότερη λειτουργία των φορέων που το κράτος έχει δημιουργήσει για να επιτελούν αυτό το ρόλο. Το κόστος θα πρέπει να αφορά κατά κύριο λόγο τις δαπάνες που σχετίζονται άμεσα με την παροχή των υπηρεσιών και όχι με τις δαπάνες του γραφειοκρατικού μηχανισμού. Για παράδειγμα, στα νοσοκομεία οι ιατροί και το νοσηλευτικό προσωπικό θα πρέπει να είναι η συντριπτική πλειοψηφία των απασχολούμενων και όχι οι γραμματείς και οι συντηρητές. Οι προμήθειες του δημοσίου θα πρέπει να γίνονται κεντρικά από αυτόνομο φορέα, έτσι ώστε να υπάρχει καλύτερος έλεγχος, διαφάνεια και μεγαλύτερη διαπραγματευτική ικανότητα. Επίσης θα πρέπει να κλείσουν πολλοί δημόσιοι οργανισμοί και υπηρεσίες χωρίς αντικείμενο, προκειμένου να εξοικονομηθούν χρήματα. Επίσης, οι μισθοί και γενικότερα οι αποδοχές σε αυτές τις υπηρεσίες θα πρέπει να συνδεθούν με τις υπηρεσίες που παρέχονται και την ποιότητά τους, όπως αυτή αξιολογείται από αυτούς που τις λαμβάνουν, δηλαδή τους πολίτες.

Οι μεταρρυθμίσεις αυτές είναι απαραίτητες για την καταπολέμηση του δημοσίου χρέους. Ταυτόχρονα είναι απαραίτητες και για τη βελτίωση του κράτους και των παρεχόμενων υπηρεσιών του προς τους πολίτες. Ωστόσο, οι παρασιτικοί μηχανισμοί με κορυφαίους αυτούς των πολιτικών κομμάτων και των media, στέκονται εμπόδιο σε κάθε τέτοια αλλαγή προς όφελος του κοινωνικού συνόλου, καθώς αδυνατίζει η επιρροή τους και απειλείται η «ευημερία» τους εις βάρος των πολλών. Όσο όμως το πρόβλημα του δημόσιου χρέους γίνεται οξύτερο χωρίς να δίνεται δομική λύση, τόσο αυξάνει ο κίνδυνος της απαξίωσης του κράτους πρόνοιας.

Συνεπώς, η καταπολέμηση του δημοσίου χρέους είναι μάχη υπέρ του κράτους πρόνοιας. Η λύση είναι να αλλάξουμε τη δομή του κράτους, η οποία όμως προαπαιτεί αλλαγή του πολιτικού κατεστημένου των κρατικοδίαιτων κομμάτων και μηχανισμών εξουσίας (κόμματα, media, συνδικαλιστικές ομάδες κλπ) που τρέφονται από τις σάρκες των πολλών. Η συντήρηση του κράτους όπως είναι τώρα στρέφεται ουσιαστικά ενάντια στο κράτος πρόνοιας και την κοινωνική συνοχή. Η αναμόρφωση του κράτους αποτελεί ανάγκη και όποιες δυνάμεις αρνούνται αυτή την αλλαγή, είτε άμεσα είτε έμμεσα με την ανυπαρξία ρεαλιστικων προτάσεων, στην ουσία υπονομεύουν την ίδια τη χώρα και το μέλλον της.